سه چیز را بیاموز...برو٬ و رفتن را بیاموز....وقتی رفتن آموختی دویدن بیاموز و دویدن که آموختی پرواز را …
راه رفتن بیاموز٬ زیرا راه هایی که میروی جزِِیی از تو میشوند و سرزمین هایی که می پیمایی بر مساحت تو اضافه میکند.....
دویدن بیاموز ٬ چون هر چیز را که بخواهی دور است و هر قدر که عجله کنی دیر ....
پرواز را یاد بگیر ٬...نه برای این که از زمین جدا باشی !! برای آنکه به اندازه فاصله زمین تا آسمان گسترده شوی....
من راه رفتن را از یک سنگ...دویدن را از کرم خاکی و پرواز را از درخت آموختم...!!!!
بادها از رفتن به من چیزی نگفتند زیرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمی شناختند...
پلنگان دویدن را یادم ندادند زیرا آنقدر دویده بودند که دویدن را از یاد برده بودند ....
پرندگان نیز پرواز را به من نیاموختند زیرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آنرا به فراموشی سپرده بودند...
اما سنگی که درد سکون را چشیده بود رفتن را می شناخت..و کرمی که در اشتیاق دویدن سوخته بود دویدن را می فهمید و درختی که پاهایش در گل بود از پرواز بسیار می دانست ....

آنها از حسرت به درد رسیده بودند و از درد به اشتیاق و از اشتیاق به معرفت...!

وقتی رفتن آموختی دویدن بیاموز و دویدن که آموختی پرواز را...راه رفتن بیاموز زیرا هر روز باید از خودت تا خدا گام برداری دویدن بیاموز زیرا چه بهتر است که از خودت تا خدا بدوی و پرواز را بیاموز زیرا باید روزی از خودت تا خدا پر بزنی...!!!

هرگز نبوده قلب من این گونه گرم وسرخ

احساس می کنم در بد ترین دقایق این شام مرگزای

چندین هزار چشمه خورشید در دلم

می جوشد از یقین

احساس می کنم درهر کناروگوشه این شوره زار یاس

چندین هزار جنگل شاداب ناگهان

می روید از زمین

آه ای یقین گمشده،ای ماهی گریز

در برکه های اینه لغزیده تو به تو

من آبگیر صافیم، اینک به سحر عشق

از برکه های آینه راهی به من بجو

من فکر می کنم

هرگز نبوده دست من این سان بزرگ و شاد

احساس میکنم در چشم من به آبشر چشم سرخ گون

خورشید بی غروب سرودی کشد نفس

احساس می کنم در هر رگم به هر تپش قلب من کنون

بیدار باش قافله ای می زند جرس

آمد شبی برهنه ام از در چو روح آب

در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه

گیسوی او خزه بو چون خزه به هم

من بانگ برکشیدم از آستان یاس

آه ای یقین یافته،بازت نمی نهم"

این جایم

بر تلی از خاکستر

و به فریب هر صدای دور

دستمال سرخ دلم را تکان میدهم....."

زنده یاد حسین پناهی

نمیدونم چی شد یاد حسین پناهی افتادم شاید واسه دلتنگیام باشه اما امروز که روز عید هست رو براش دعا میکنم و امیدوارم روحش شاد باشه.....

دیروز روزی بود که از پرستویی تجلیل می کردند که کوچ کرده بود به سوی راهی که در پیش داشت و
بهاری که در دوردست ها در انتظارش بود....

من روز سفرش هیچ چیز به ذهنم نمی رسید تا بهش بگم ...حتی باور نمی کردم به این زودی کوچ کنه ... همیشه پاییز رو دوست داشتم اما دیگه دوستش ندارم... آخه یکی گفت: "پرستوها همیشه توی پاییز کوچ می کنند!!! "

 و امروز دلم می خواست بود تا بهش می گفتم که چقدر بهش احتیاج دارم و باید پرواز رو از اون یاد می گرفتم...بهش می گفتم که من کوچ کردن مثل تو رو بلد نیستم و می ترسم از روزی که توشه سفرم خالی باشه برای چنین کوچی طولانی ......

گرچه زیاد نمی شناختمش ولی اون بهم یادآوری کرد که بالاخره روزی پرستو ها کوچ میکنند و ممکنه مثل خودش منو این همه غافلگیر کنند و من باز هم اون چیزهایی رو که باید ازشون یاد نگرفته باشم ....

حالا میخوام به تموم پرستوهایی که کوچ نکردند و انشالله که سالیان سال در کنارم میمونند بگم که تک تکتون رو دوست دارم و میخوام کمکم کنید تا پرواز رو پرواز همیشگی در اوج آسمون رو یاد بگیرم.....

یادش گرامی و روحش شاد...

سلام به همه دوستان خوبم :
امروز هم با یک غزل،یک دو بیتی اومدم ...امیدوارم انتقاد هاتون رو بهم هدیه کنید....
پیشاپیش از همه کسانی که من رو توی این راه کمک میکنند تشکر می کنم.

شعر هم حتی مرا تنها گذاشت

داغ نو بر داغ های ما گذاشت

حجله ها بست و چراغان مجلسی

در حنای سرخ دست ما گذاشت

با غزل با مثنوی با شعر نو

هی مرا در ماتم فردا گذاشت 

دل گرفت از ما و خشتی داد و بعد

بی دل و سرباز در صحرا گذاشت

بیت آخر هم بدون قافیه

عاقبت رفت و مرا تنها گذاشت

* * * * * * * * * * * * * * * * *

هی قلب من و تو را به هم کوک زدند

 این ساز من و تو را چه ناکوک زدند

 از  این  همه  بخیه، عاقبت  ناچارآ

 بر سر در دل، پرچمی از سوک زدند

 آنانی که وقتی هستند هستند وقتی که نیستند هم نیستند ( عمده آدمها . حضورشان مبتنی به فیزیک است . تنها با لمس ابعاد جسمانی آنهاست که قابل فهم میشوند . بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند.

 آنانی که وقتی هستند نیستند وقتی که نیستند هم نیستند ( مردگانی متحرک در جهان . خود فروختگانی که هویتشان را به ازای چیزی فانی واگذاشته اند . بی شخصیت اند و بی اعتبار . هرگز به چشم نمی آیند . مرده و زنده اشان یکی است .

 آنانی که وقتی هستند هستند وقتی که نیستند هم هستند ( آدمهای معتبر و با شخصیت . کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می گذارند . کسانی که هماره به خاطر ما می مانند . دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم .

 آنانی که وقتی هستند نیستند وقتی که نیستند هم هستند ( شگفت انگیز ترین آدمها . در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه اند که ما نمیتوانیم حضورشان را دریابیم . اما وقتی که از پیش ما میروند نرم نرم آهسته آهسته درک میکنیم . باز می شناسیم . می فهمیم که آنان چه بودند . چه می گفتند و چه می خواستند . ما همیشه عاشق این آدمها هستیم . هزار حرف داریم برایشان . اما وقتی در برابرشان قرار می گیریم . قفل بر زبانمان می زنند . اختیار از ما سلب میشود . سکوت می کنیم و غرقه در حضور آنان مست می شویم . و درست در زمانی که می روند یادمان می آید که چه حرفها داشتیم و نگفتیم . شاید تعداد اینها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد ....

 امروز شعر از تو کمی ؟؟؟ه میخواست  

 یعنی که بی وزن و غزل او چاره میخواست

امروز دیدی کودکی خوابش نمی برد

 یعنی به جای مادرش گهواره میخواست

دیروز ها رفتی سراغ گل فروشی

یعنی که او هم از تو یک پروانه میخواست

رفتی میان جمع یاران بی نگاهی 

بر دختری که از تو یک سجاده میخواست

تنها نشستی بر سر خوان گناهان  

یعنی خدا هم از تو یک کفاره میخواست

اما چه کردی نازنین بی شور و بی ساز 

 نفست تو را دیوانه و آواره میخواست....

بند آخر رو عوض کردم  نمیدونم بهتره یا نه اما منتظر نظر شما می مونم....

هزاران هزاران غم و ماتم است

برای من و تو, همه, ما, شما

برای کسی که وطن مادر است

نگاهی به ایران نیانداختند

که ایران همه کورش و نادر است

کجا این پلیدی سزاوار بود

که ایران من دشتی از لاله است

کجا خفته ای رستم پیل تن

که دنیا همه خصم آماده است

کجایی تو ای کورش خفته سیر

که اکنون زمان هشیواری است

عزیزان کمک از برای وطن

که ایران من در سراشیبی است....